ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΡΣΥΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
Τουλάχιστον θά ἔχω παίξει τὀν αὐλό
(αὐτή τήν τέχνη τῆς ἀναπονοῆς)
κ’ ὔστερα θά ’μαι ὁλόκληρος μία πληγή:
τό αἶμα μου θά γίνει πίδακας,
οἱ μύες μου θά κρέμονται γυμνοί, κ’ οἱ φλέβες μου
θά πάλλονται στόν ἀνοιχτό ἀέρα σάν χορδές.
Κάθε κομμάτι δέρματος πού θ’ ἀφαιρεῖς ἐπιμελῶς ἀπό τή σάρκα μου
θά σοῦ χαζίζει ἕνα ἐπιφώνημα: μιά φυσική νότα.
Θά ’χεις στή διάθεσή σου τότε, ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο
γιά νά συνθέσεις μία συμφωνία· κοντσέρτο
πού θά χειροκροτήσει ὁ κόσμος τῶν θνητῶν
καί τῶν ἡμίθεων: numina sylvarum, κένταυροι,
οἱ φαῦνοι καί οἱ νύμφες θά δακρύζουν – ἕνα δωρικό μυαλό
πίσω ἀπό ἕνα φρυγικό μαρτύριο.
Καί τό τομάρι πού θά κρέμεται ἀπ’ τά κλαδιά μιᾶς λεύκας
θά λέει: εἶναι τοῦ θεοῦ ἡ τέχνη, ὄχι δική μου.
*
ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Τ’ ἄλογα περπατοῦν μέ ματωμένες ὁπλές στ’ ἄσπιλο χιόνι.
Οἱ ὁδοκαθαριστές σαρώνουν προκηρύξεις καί ξηλωμένα σιρίτια,
ἄδεια φυσίγγια, συλλεκτικά νομίσματα, μινιατοῦρες τυράννων.
Στό μεταξύ τ’ ἀγάλματα στέκονται στίς ἴδιες πλατεῖες
ἴσως μέ λιγότερο βάρος ἀπὸ τόν πόνο τοῦ μαρμάρου στά μέλη,
ἐνῶ ἡ μέρα πού ἄρχισε μέ ριπές καί ἰάμβους διαλύεται
σ’ ἕνα ἀπόγευμα γεμάτο ψιθύρους, ἐνστάσεις καί φῆμες.
Δημήτρης Ελευθεράκης, Εγκώμια, εκδ. Πατάκη