15
ΕΤΣΙ ΚΑΛΟΥΜΕ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἀλλὰ δὲν καλεῖται ἔτσι τὸ Ὄνομα. Κουρελῆδες στέκουμε, ἰκετεύουμε δάκρυα ποὺ νὰ λιώνουν τὰ ἀμετακίνητα ὁρόσημα τοῦ μίσους. Ὄμορφη ποὺ εἶναι ἡ κληρονομιά μας, νὰ μποροῦμε νὰ μιλᾶμε ἔτσι μὲ τὴν αἰωνιότητα, γανναιόδωρη πόσο ἡ μοναξιά αὐτή, ὅπως τὴν περιβάλλει, τὴν πληροῖ καὶ τὴν ἐξουσιάζει τὸ Ὄνομα, ποὺ ἀπὸ μέσα του ὅλα ὀρθώνονται δοξασμένα, έξαρτημένα τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο.
* * *
37
ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΓΥΡΩ ΜΟΥ, τὸ σκοτάδι. Ἐσὺ εἶσαι ἡ μόνη ἀσπίδα μου. Τὸ ὄνομά σου εἶναι τὸ μόνο μου φῶς. Ὅποια ἀγάπη ἔχω, ὁ νόμος σου εἶναι ἡ πηγή της, αὐτῆς τῆς νεκρῆς ἀγάπης ποὺ θυμᾶται μόνο τὸ ὄνομά της, ἀλλὰ τὸ ὄνομα εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ ἀνοίξει σὰν στόμα, νὰ καλέσει τὴ δρόσο καὶ νὰ πιεῖ. Ὤ νεκρὸ ὄνομα, ποὺ μέσα ἀπὸ τὸ ἔλεός σου μιλάει στὸ ζωντανὸ ὄνομα, ἔλεος ποὺ ἀγφουγκράζεται τὴ θέληση ποὺ σκύβει πρὸς τὸ μέρος του, τὴ θέληση ποὺ δύναμή της εἶναι ἡ ὑπόσχεσή της σὲ σένα - Ὦ ὄνομα τῆς ἀγάπης, φέρε τὴν εὐλογία τῆς πληρότητας στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔκοψες στὰ δύο γιὰ νὰ σὲ γνωρίσει.
Λέοναρντ Κοέν, Το Βιβλίο του Ελέους, μτφρ. Διονύσης Μαρσέλλος, εκδ. Περισπωμένη