'Κι ἄλλα ξεθωριασμένα συντρίμμια χρόνου
Διηγόντουσαν οἱ τοῖχοι· προσηλωμένες μορφές
Ἔγερναν, σκυμμένες, ἐπιβαλλοντας σιωπή στόν περίκλειστο χώρο.
Βήματα σέρνονταν στή σκάλα.'
'Τώρα εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμή, ἔτσι νομίζει,
Τό δεῖπνο τελείωσε, ἐκείνη νιώθει κούραση καί πλήξη
Προσπαθεῖ νά τήν ἀπασχολήσει μέ χαϊδολογήματα
Πού τῆς εἶναι ἀδιάφορα, ἄν ὄχι καί ἀνεπιθύμητα.
Ξαναμμένος καί ἀποφασιστικός, ρίχνεται στά ἴσια·
Χέρια ἐρευνητικά δέ συναντοῦν καμία ἀντίσταση·
Ἡ ματαιοδοξία του δέν ἐπιζητεῖ άνταπόκριση,
Καί μετατρέπει τήν άδιαφορία σέ ἀποδοχή.
(Κι έγώ ὁ Τειρεσίας ὑπόφερα ἀπό τά πρίν γιά ὅλα
Ὅσα διαδραματίστηκαν πάνω σ’ αὐτό ἐδῶ τό ντιβάνι ἤ κρεβάτι·
Ἑγώ πού ἔχω καθήσει στή Θήβα κάτω ἀπ’ τά τείχη
Κι ἔχω περπατήσει ἀνάμεσα στούςπιό ἀσήμαντους νεκρούς.)
Τῆς δίνει ἕνα τελευταῖο προστατευτικό φιλί,
Καί βρίσκει ψηλαφώντας τό δρόμο του, στὴν ἀφώτιστη σκάλα...'
Τ. Σ. Έλιοτ, Η Ρημαγμένη Γη, μτφρ. Κλείτος Κύρου, εκδ. Ύψιλον