ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ
Μονάχα η σκιά ενός δακρύου σε ένα χαμένο πρόσωπο
Οι δείκτες του εκκρεμούς είναι σκουριασμένοι
Και τα βήματα απομακρύνονται εδώ οι φτέρνες στράφηκαν λίγο είναι φρικτό
Τα μάτια στο χρώμα του αέρα της αβύσσου
Δύο λεοντοκέφαλοι πυροστάτες λαμποκοπούν μπροστά στον ημιθανή ήλιο
Μονάχα η σκιά ενός δακρύου η διακύβευση της ανάμνησης
Άγνοια το κεφάλι εγκταλείπει τα χέρια και τα μάτια
Γελά όταν ακούγονται προειδοποιήσεις για κάποιον κίνδυνο
Τα κουρέλια της παιδικής ηλικίας δεν αποτελούν πλέον την κουρτίνα κανενός τοπίου
Κανενός πειρασμού
Ιδιότροπα ερείπια
Ένας ανέλπιστος ορίζοντας που υψώνεται σαν έγκαυμα
Το γερμένο κεφάλι παραδίνεται συγκινητικό στην πρώτη θάλασσα που περνά
Την κατανομάζουμε δίχως να την έχουμε συναντήσει
* * *
ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΗ
Έχτισε μια γέφυρα αναστεναγμών
Πάνω στην ακατοίκητη θάλασσα
Έβγαλε τα ρούχα της από χώμα
Έβαλε τα ρούχα της από άμμο
Μιλά μια γλώσσα φελλού
Εξαντλεί τον χρόνο σε μία εποχή
Χορεύει για παρτέρια από βότσαλα
Κάτω από πολυελαίους δακρύων
Μια μέρα επέστρεψε από ένα παράξενο ταξίδι
Όλες οι αποσκευές της ήταν καλυμμένες με πορτοκαλί ετικέτες
Οι αχθοφόροι της λιποθυμούσαν ο ένας μετά τον άλλον
Καταβεβλημένοι από την χαραυγή που είχε τυλιχθεί μες στα στροβιλιζόμενα εσώρουχά της
Επέστρεψε για να ψυχαγωγήσει την φρεσκάδα της φλογερής ανίας της
Για να μην είναι πλέον μόνη για να καταριέται την φωτιά
Ιδιόρρυθμη
Αντρέ Μπρετόν, Πωλ Ελυάρ & Ρενέ Σαρ, Αργά, Έργα, μτφρ. Σωτήρης Λιόντος, εκδ. Ύψιλον