'Ἐνας Αθάνατος μπορούσε να στοχεύσει στην αναπαραγωγή ενός είδους ανθρώπου όπως ένας θνητός μπορούσε ν' αναπαράγει πιο κομψές γάτες ή πιο γρήγορα άλογα. Μόνο που το προϊόν θα ήταν απλώς σαν ένα κομμένο λουλούδι, όμορφο, αλλά που δεν κρατά παρά μόνο για μια μέρα. Αναρωτήθηκε πόσοι από τους Αθάνατους μπορεί να έκαναν ακριβώς αυτό, διατηρώντας ουσιαστικά ένα χαρέμι τόσο στο χώρο όσο και στο χρόνο. Θα ήταν εξαίρετο, φτάνει τα συναισθήματα σου να παρέμεναν αδέσμευτα.'
'Άκουγε τη μουσική του καρναβαλιού να ηχεί απ’ άκρη σ’ άκρη στο Κάστρο του Ντέλαγουερ, έβλεπε τις λαμπερές κορδέλες των κινούμενων Δρόμων, μύριζε τα παρασυρόμενα από τον άνεμο αρώματα, χαμογελούσε στο πρόσωπο της Κέντρη.
Υπήρχε ένα δευτερόλεπτο απεγνωσμένης βιάσης, σαν να πάλευε γατζωμένος με τα νύχια από το χείλος ενός αποσαθρούμενου γκρεμού, ενώ η ζωή και η συνείδηση διαλύονταν σε συντρίμμια κάτω από τα δάχτυλά του.'
Χένρι Κάτνερ, Μανία, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7