'Αν και το χέρι του εξακολουθούσε ν’ αγγίζει την κοπέλα, το μυαλό του είχε παρασυρθεί σε φαντασιώδη ενδεχόμενα. Γιατί δύο πόθοι κυριαρχούσαν και αντιμάχονταν μέσα του: από τη μια μεριά υπήρχε η φλογερή επιθυμία να την κάνει δική του στον κόσμο των ανθρώπων, και από την άλλη να αποτολμήσει ένα ασυγκράτητο άλμα μαζί της, αδιαφορώντας για το καθετί, και να μοιραστούν έτσι οι δυο τους κάποια ανείπωτη έκσταση ευτυχίας πέρα από το γνωστό κόσμο όπου κυριαρχούσαν ο χρόνος και ο χώρος. Η δική της φύση κατείχε ήδη το κλειδί και γνώριζε τον κίνδυνο... Ολόκληρο το είναι του συγκλονιζόταν συθέμελα.
Αυτοί οι δύο ασύμβατοι πόθοι ξέσκιζαν την ίδια του την καρδιά. Στη στιγμή συνειδητοποίησε τις επιλογές του - από τη μια μεριά υπήρχε η ανούσια ερημιά της ανθρώπινης προόδου με το γεμάτο μόχθους μέλλον της, και από την άλλη υπήρχε η χαρά και το μεγαλείο μιας χωρίς ψυχή ευτυχίας που μπορεί η λογική να την απέρριπτε αλλά η καρδιά την αποδεχόταν πρόθυμα ως μια έσχατη αλήθεια.'
Άλτζερνον Μπλάκγουντ, 'Το Στρατί', από την ανθολογία Μυστικοί Τόποι, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7