'Δύο είναι οι ακραίες μορφές της επιβολής: ο χλευασμός και η γοητεία. Ο χλευαστής υποδουλώνει το θύμα του, το κάνει δηλαδή μαγνητισμένο συνένοχο της ίδιας του της γελοιοποίησης. Το θύμα είναι σαν ναρκωμένο. Πέφτοντας σε όλες τις παγίδες και σωρεύοντας κάθε είδους γκάφες, τροφοδοτεί το πάθος του δημίου του και λέει ακριβώς τα λόγια που θέλει εκείνος να του βάλει στο στόμα. Παρόμοια και η γοητεία απαιτεί μια απόλυτη ισομορφία ανάμεσα στην εικόνα και το αντικείμενο, ανάμεσα στο πλάσμα που θέλει να αποπλανήσει ο κατακτητής και την ιδέα για τη γυναίκα που έχει μέσα στο μυαλό του -τι της αρέσει, τι την κάνει να γελάει, τι την παραξενεύει, την ερεθίζει ή τη γοητεύει. Ο γόης παρασύρει την ενδεχόμενη σύντροφο του μέσα στη φαντασίωσή του, και την αφήνει ανυπεράσπιστη απέναντι σ’ αυτή τη δύναμη έλξης. Η έλξη είναι επομένως ταυτόχρονα το θέλγητρο (η τέχνη να αρέσεις) και η απορρόφηση (η οικειοποίηση του Νέου, η περικύκλωσή του). Η επιβολή είναι επομένως αδιαφορία για την εξωτερικότητα, τόσο επιτακτική που υποτάσσει την εξωτερικότητα στον δικό της νόμο.'
'Στην περίπτωση του αμοιβαίου έρωτα, ο ενικός του «σ’ αγαπώ» κλείνει τα ρήγματα της απόλαυσης μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τον ερχομό της ηδονής: είναι μια σύλληψη που δημιουργεί στο θύμα της την πιο έντονη ευφορία. Ο αποστολέας θέλει να καταλάβει, και ο παραλήπτης καταλαμβάνεται, παθαίνει καταληψία από τη χάρη που του γίνεται. Αμοιβαιότητα υπάρχει όταν ο εκβιασμός της ερωτικής εξομολόγησης φτάνει στον παραλήπτη του με τη μορφή της πλήρωσης.'
'Η ετεροφυλοφιλία δεν υπάρχει, τα κοινωνικά μας συστήματα δεν ενθαρρύνουν παρά έναν ορισμένο τύπο αντρικής (φαλλογεννητικής) ομοφυλοφιλίας, της οποίας κατά παράδοξο τρόπο η πρώτη κίνηση είναι να πλήττει τους άντρες ομοφυλόφιλους (επειδή φέρονται σαν «γυναίκες», κυκλοφορούν οι ίδιοι αντί να προκαλούν την κυκλοφορία, διασπούν την ακεραιότητα του σώματος με το σοδομισμό, και παραβαίνουν το διπλό ταμπού της πρωκτικής διείσδυσης και της ακαθαρσίας;)'
'Οι πολλαπλές λαϊκές ευλάβειες που μοιράζονται σήμερα την κληρονομιά της παλαιάς θρησκείας αντιπαθούν το κρύψιμο: δείξε μου αυτό το στήθος, είμαι έτοιμος να το δω, αλλά όχι όπως είναι, όχι για τη διεγερτική του ιδιότητα. Δούλεψέ το λιγάκι, αισθητικοποίησέ το, ώστε αν πάλλεται κάτω από τα μάτια μου, να πάλλεται από τρελό έρωτα ή επαναστατικότητα. Με άλλα λόγια η χυδαιότητα σήμερα δεν προκύπτει από τα σώματα, αλλά από το άσκοπο της επίδειξής τους. Η κατηγορία δεν αφορά πια το ξεγύμνωμα αλλά την απουσία νοήματος. Για να χαρακτηριστεί κανείς γουρούνι πρέπει τώρα να ξεγυμνωθεί διπλά: από τα ρούχα του και από την υπερβατικότητα.'
Πασκάλ Μπρικνέρ & Αλέν Φινκελκρό, Η Νέα Ερωτική Αναρχία, μτφρ. Μαρίνα Λώμη, εκδ. Αστάρτη